Μια μαθήτριά μου απογοητεύτηκε εντονα με το αποτέλεσμα που έκανε.

Όχι γιατί ήταν κακό….

Όχι γιατί δεν είχε βελτιωθεί…..

Αλλά γιατί το συνέκρινε με τη δουλειά κάποιου άλλου!

Κάποιου πιο έμπειρου.

Κάποιου που βρίσκεται περισσότερα χρόνια στον χώρο.

Κάποιου που έχει αφιερώσει αμέτρητες ώρες εξάσκησης.

Οταν την ρώτησα,

«Αν συγκρίνεις αυτό που έκανες σήμερα με αυτό που έκανες πριν ξεκινήσεις, τι βλέπεις;»

Και η απάντησή της ήταν άμεση.

«Τεράστια διαφορά.»

Κι όμως, δεν στεκόταν εκεί.

Δεν ένιωθε περήφανη για την πρόοδο της.

Δεν έβλεπε όσα είχε καταφέρει.

Δεν έβλεπε πόσο είχε εξελιχθεί.

Στεκόταν μόνο σε αυτό που δεν ήταν ακόμα.

Και νομίζω ότι κάπου εκεί χανόμαστε πολλές φορές.

Γιατί έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε ως μέτρο σύγκρισης τους άλλους.

Την πιο γρήγορη.

Την πιο έμπειρη.

Την πιο γνωστή.

Την πιο επιτυχημένη.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.

Πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος από εμάς σε κάτι.

Αν λοιπόν η αξία μας εξαρτάται από το αν είμαστε καλύτεροι από τους άλλους, τότε είμαστε καταδικασμένοι να νιώθουμε ανεπαρκείς για πάντα!!!!

Το μόνο δίκαιο μέτρο σύγκρισης είναι ο εαυτός μας.

Η κοπέλα που ήσουν πριν έξι μήνες.

Πριν έναν χρόνο.

Πριν ξεκινήσεις.

Αυτή είναι η μοναδική σύγκριση που έχει πραγματική αξία.

Γιατί αυτή δείχνει την εξέλιξη.

Και η εξέλιξη είναι ο στόχος.

Όχι η τελειότητα.

Όχι το να φτάσεις κάποιον άλλον.

Όχι το να μοιάσεις σε κάποιον άλλον.

Όσο πιο νωρίς το καταλάβεις αυτό, τόσο πιο ήρεμη θα γίνει η πορεία σου.

Γιατί ξαφνικά σταματάς να κυνηγάς ανθρώπους και αρχίζεις να κυνηγάς τη βελτίωσή σου.

Και αυτό σου προσφέρει την απόλυτη ηρεμία.

Τροφή για σκέψη:

Αν σήμερα μπήκες στη διαδικασία να συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιον άλλον, δοκίμασε να κάνεις μια διαφορετική ερώτηση.

Αν ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο επιτρεπόταν να συγκριθώ ήταν ο εαυτός μου πριν από έναν χρόνο, θα ήμουν απογοητευμένη ή περήφανη;

Η απάντηση ίσως σου δείξει ότι βρίσκεσαι πολύ πιο μπροστά απ’ όσο νομίζεις. ❤️