Δεν γεννήθηκα για να χωράω σε καλούπια που δημιούργησαν άλλοι για μένα.

Ούτε για να μικραίνω τον εαυτό μου, τη φωνή μου ή τα όνειρά μου μόνο και μόνο για να νιώθουν όλοι άνετα γύρω μου.

Για πολλά χρόνια, οι περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν να προσαρμόζονται.

Να χαμηλώνουν τον εαυτό τους.

Να γίνονται πιο “εύκολοι”, πιο “ήσυχοι”, πιο “βολικοί”.

Και κάπου εκεί, χωρίς καν να το καταλάβουν, αρχίζουν να χάνονται μέσα σε ρόλους που ποτέ δεν τους ταίριαζαν πραγματικά.

Όσο μεγαλώνω, όμως, καταλαβαίνω κάτι όλο και πιο βαθιά:

η πραγματική ελευθερία δεν είναι να σε αποδέχονται όλοι.

Δεν είναι να σε καταλαβαίνουν όλοι.

Δεν είναι να μην προκαλείς ποτέ αντίδραση.

Η πραγματική ελευθερία είναι να μπορείς να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να τον αναγνωρίζεις.

Να ξέρεις ότι δεν στριμώχτηκες για να χωρέσεις.

Ότι δεν αλλοίωσες την προσωπικότητα, τις αξίες και τη φωτιά σου για να γίνεις “κατάλληλη” για όλους.

Γιατί όταν αρχίζεις να προδίδεις κομμάτια του εαυτού σου μόνο και μόνο για να μη δυσαρεστήσεις τους άλλους, στο τέλος μένεις ξένη με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και ξέρεις κάτι;

Δεν είναι κακό να μη σε καταλαβαίνουν όλοι.

Δεν είναι κακό να μη χωράς παντού.

Δεν είναι κακό να ξεβολεύεις ανθρώπους που είχαν συνηθίσει να βλέπουν μικρότερους ανθρώπους γύρω τους για να νιώθουν οι ίδιοι μεγαλύτεροι.

Δεν προοριζόμαστε για όλους.

Και αυτό δεν είναι μοναξιά. Είναι επιλογή. Είναι αυθεντικότητα. Είναι δύναμη.

Ο κόσμος πάντα θα προσπαθεί να σε τοποθετήσει μέσα σε όρια που τον βολεύουν.

Το θέμα είναι αν θα δεχτείς να ζήσεις εκεί μέσα.

Εγώ όχι.

Και όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο περήφανη νιώθω γι’ αυτό.

Να ξεβολεύεις τους άλλους, όχι εσένα. 🩷