Υπάρχει ένα σημείο στη ζωή όλων μας που αρχίζουμε να νιώθουμε ότι θέλουμε κάτι περισσότερο.

Περισσότερη εξέλιξη. Περισσότερη ηρεμία. Περισσότερη σιγουριά για τον εαυτό μας.

Κι όμως, εκεί ακριβώς είναι που εμφανίζεται και ο φόβος.

Όχι πάντα δυνατά.

Όχι πάντα ξεκάθαρα.

Μερικές φορές μεταμφιέζεται σε “δεν είναι η κατάλληλη στιγμή”.

Σε “ας περιμένω λίγο ακόμα”.

Σε “κι αν δεν τα καταφέρω;”.

Σε “κι αν εκτεθώ;”.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο περίεργο;

Ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν φοβούνται πραγματικά την αποτυχία.

Φοβούνται την αλλαγή που θα φέρει η επιτυχία.

Φοβούνται να αφήσουν πίσω τη version του εαυτού τους που έχουν συνηθίσει. Ακόμα κι αν αυτή η version τούς περιορίζει.

Ο εγκέφαλος αγαπά την ασφάλεια.

Αγαπά το γνώριμο.

Ακόμα κι όταν το γνώριμο σε κρατά στάσιμο, κουρασμένο ή δυστυχισμένο.

Γι’ αυτό πολλές φορές μένουμε σε καταστάσεις που δεν μας εκφράζουν πια. Επειδή είναι “οικείες”.

Η εξέλιξη όμως δεν είναι άνετη διαδικασία.

Δεν ήταν ποτέ.

Θέλει να κάνεις πράγματα ενώ ακόμα φοβάσαι.

Να εκτεθείς πριν νιώσεις έτοιμη.

Να δοκιμάσεις πριν αποκτήσεις σιγουριά.

Να πιστέψεις στον εαυτό σου πριν έρθουν οι αποδείξεις.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό θάρρος.

Όχι να μην φοβάσαι.

Αλλά να μην αφήνεις τον φόβο να αποφασίζει για τη ζωή σου.